Toen ik Clémence leerde kennen in Louvranges, had ze al een hele weg afgelegd.
Ze was gevlucht uit Guinee na de dood van haar man. Zijn familie gaf haar de schuld en bedreigde haar.
Wat er daar allemaal is gebeurd, heb ik niet gezien.
Maar wat het met haar heeft gedaan, zag ik wel.
Ze sliep niet goed.
Ze had nachtmerries.
Ze was duizelig en had hoofdpijn.
En als ze probeerde te vertellen wat er was gebeurd, liepen haar herinneringen door elkaar.
Maar toch, dat verhaal kunnen vertellen, was zo belangrijk. Om gehoord te worden. Om erkenning te krijgen voor wat ze had meegemaakt. Om haar rechten te kunnen doen gelden.
In Louvranges zag ik mensen die de tijd namen. Die luisterden.
Die haar hielpen om weer houvast te vinden en haar ondersteunden in wat ze doormaakte.
Beetje bij beetje vielen de herinneringen op hun plaats. En vond ze de woorden terug.
Ik zag hoe Clémence opkwam voor haar rechten.
Ze kreeg in België het statuut van vluchteling.
Maar die bescherming is niet het einde van haar weg.
Ze moet nu haar leven weer opbouwen.
En uitzoeken hoe ze verder wil.
In Louvranges heb ik gezien hoe sterk Clémence is.
Geweld ontwrichtte haar hele leven. Maar het kreeg haar niet klein.
Humanity is Unstoppable.
In de Logis de Louvranges vangt Caritas vrouwen en moeders op die internationale bescherming aanvragen en die door hun parcours specifieke begeleiding nodig hebben. Ze krijgen er psychosociale en juridische begeleiding op maat van hun situatie, om weer houvast te vinden, hun rechten te begrijpen en te doen gelden, en zich voor te bereiden op de volgende stap in hun parcours.